Тэнгэрээс ус дусна.. нэр нь Бороо

Тэнгисээр салхи зочилно.. нэр нь Шуурга

Газарт ногоо ургана..  нэр нь Хавар

Галтзүрх шүлэг бичнэ.. нэр нь Гуниг.....

Гуниг

Шиврэн орох бороо түүнийг харан суух нэгэн хүү

Шинэхэн анд нарын урмаар энэ шүлгийг бичиж байна

Бичих шүлэг минь хөгжилтэй биш гунигтай

Буруутан нь би биш бороо болог..

           Гал усанд яаж дүрэлзэхэв

           Галтзүрх бороонд яаж баярлахав

           Эртнээс дургүй бороо танилын хувьд

           Энэ нутаг дош нь бололтой одоо яаая гэхэв...

Алс холын нутгаа үгүйлээд ч тэр юмуу

Аль эсвэл аавыгаа санаад ч тэрүү гунигтай ойрд олон таарах боллоо

Сайн уу гээд хүрээд ирэхэд нь

Санаа алдлаа

Сайхан ч мэндчилгээ болсон бололтой

Ахиад битгий ирээрэй гэхэд

Албаар тэгэхээс тэгэх гэсэн шиг бухимдал найзыгаа дагуулаад ирэх юм.

Бухимдлын тарсан балгаар

Бусдыг өөрөөсөө түлхсэн бололтой ганцаардал өөдөөс инээмсэглэн алхана..

Бодолд минь буу халан суух энэ гурвыг

Болдог бол  аз жаргал найздаа ховлохсон

Даан ч ойрдоо таарсангүй

Дахиад уулзах боловуу л гэж айх юм

Хаана явдын болдоо....

За миний блогийг үзэж буй таньд маш их баярлалаа. Хүний үйлдэл бүхэн зорилготой байдаг тул блог  нээсэн зорилго болоод өөрийнхөө үзэл бодлын тухай хуваалцъя гэж бодлоо.....

....Цаг хугацаа гэж сонин юм шүү. Хэрэг болоход олдохгүй хүрэлцэхгүй атлаа хэрэггүй үед хүлээлгэж зовоох юм. Энэ амьдралыг би цагаар хэмждэггүй ээ. Зүгээр л хүсдэггүй. Хэрвээ төрөхөөс үхэх хүртэлх замыг амьдрал гэх юм цаг хугацаа түүний хэр хол зам болохыг харуулах биз. Харин надад хол байна уу ойр байна уу гэдэг хамаагүй хэр бартаатай вэ гэдэг л сонин байна.

Одоо би арван наймтай хүмүүсийн хэлдгээр дурлаж хайрлаж дарвиж явах нас гэвч надад тэгэх хүсэл төрөхгүй юм. Ээжээсээ холдсноос хойш зургаа долоон жилийг ардаа орхижээ. Яагаад ч юм одоо эмэгтэй хүнийг их хүндэлдэг болчихсон. Ээжийн тухай дуу сонсоход, ээжийн тухай шүлэг уншихад, ер нь ээж гэсэн үгийг сонсоод зүрх минь гуньдаг. Ээжтэй хүн энхрий гэж үнэн үг байхаа.

Би өнгөрсөн амьдралдаа харамсдаггүй ирээдүйдээ санаа зовдоггүй. Худал доромжлол хоёрыг тэвчдэггүй, чадвар авъяасыг биширдэг жирийн нэгэн.

Миний блог тийм сайн байхгүй байж болно гэсэн хэдий ч блогтоо бичиж буй зүйлс маань үнэн ядарч яваа нэгэнд тус болж байвал(ядраагүй яваа ч байж болно) би жаргалтай байх болно.

Модон хаалга хүйтэн бариул

Үүрийн гэгээ бүүдгэр тэнгэр

Чулуун шат хөлийн чимээ

Анир чимээгүй, зөөлөн үлээх салхины дуу

Хоосон гудамж ганцаардсан сэтгэл

Цэлмэх тэнгэр дүүлэн нисэх шувууд

Өндөр барилга гэрэлгүй цонх

Ядарсан алхаа аажуухан савлах гар

Унжсан харц гунисан сэтгэл..

Инээд хөөр эрч хүчийг би гудамжнаас хайна.

Бүгдийг шинээр эхлэхсэн гэвч эхнээс нь бус

Бүхий л өнгөрснийг мартахсан гэвч аз жаргалтайг нь бус...

Тэнгэрээс ус дусна.. нэр нь Бороо

Тэнгисээр салхи зочилно.. нэр нь Шуурга

Газарт ногоо ургана..  нэр нь Хавар

Галтзүрх шүлэг бичнэ.. нэр нь Гуниг.....

Гуниг

Шиврэн орох бороо түүнийг харан суух нэгэн хүү

Шинэхэн анд нарын урмаар энэ шүлгийг бичиж байна

Бичих шүлэг минь хөгжилтэй биш гунигтай

Буруутан нь би биш бороо болог..

           Гал усанд яаж дүрэлзэхэв

           Галтзүрх бороонд яаж баярлахав

           Эртнээс дургүй бороо танилын хувьд

           Энэ нутаг дош нь бололтой одоо яаая гэхэв...

Алс холын нутгаа үгүйлээд ч тэр юмуу

Аль эсвэл аавыгаа санаад ч тэрүү гунигтай ойрд олон таарах боллоо

Сайн уу гээд хүрээд ирэхэд нь

Санаа алдлаа

Сайхан ч мэндчилгээ болсон бололтой

Ахиад битгий ирээрэй гэхэд

Албаар тэгэхээс тэгэх гэсэн шиг бухимдал найзыгаа дагуулаад ирэх юм.

Бухимдлын тарсан балгаар

Бусдыг өөрөөсөө түлхсэн бололтой ганцаардал өөдөөс инээмсэглэн алхана..

Бодолд минь буу халан суух энэ гурвыг

Болдог бол  аз жаргал найздаа ховлохсон

Даан ч ойрдоо таарсангүй

Дахиад уулзах боловуу л гэж айх юм

Хаана явдын болдоо....

За миний блогийг үзэж буй таньд маш их баярлалаа. Хүний үйлдэл бүхэн зорилготой байдаг тул блог  нээсэн зорилго болоод өөрийнхөө үзэл бодлын тухай хуваалцъя гэж бодлоо.....

....Цаг хугацаа гэж сонин юм шүү. Хэрэг болоход олдохгүй хүрэлцэхгүй атлаа хэрэггүй үед хүлээлгэж зовоох юм. Энэ амьдралыг би цагаар хэмждэггүй ээ. Зүгээр л хүсдэггүй. Хэрвээ төрөхөөс үхэх хүртэлх замыг амьдрал гэх юм цаг хугацаа түүний хэр хол зам болохыг харуулах биз. Харин надад хол байна уу ойр байна уу гэдэг хамаагүй хэр бартаатай вэ гэдэг л сонин байна.

Одоо би арван наймтай хүмүүсийн хэлдгээр дурлаж хайрлаж дарвиж явах нас гэвч надад тэгэх хүсэл төрөхгүй юм. Ээжээсээ холдсноос хойш зургаа долоон жилийг ардаа орхижээ. Яагаад ч юм одоо эмэгтэй хүнийг их хүндэлдэг болчихсон. Ээжийн тухай дуу сонсоход, ээжийн тухай шүлэг уншихад, ер нь ээж гэсэн үгийг сонсоод зүрх минь гуньдаг. Ээжтэй хүн энхрий гэж үнэн үг байхаа.

Би өнгөрсөн амьдралдаа харамсдаггүй ирээдүйдээ санаа зовдоггүй. Худал доромжлол хоёрыг тэвчдэггүй, чадвар авъяасыг биширдэг жирийн нэгэн.

Миний блог тийм сайн байхгүй байж болно гэсэн хэдий ч блогтоо бичиж буй зүйлс маань үнэн ядарч яваа нэгэнд тус болж байвал(ядраагүй яваа ч байж болно) би жаргалтай байх болно.

Модон хаалга хүйтэн бариул

Үүрийн гэгээ бүүдгэр тэнгэр

Чулуун шат хөлийн чимээ

Анир чимээгүй, зөөлөн үлээх салхины дуу

Хоосон гудамж ганцаардсан сэтгэл

Цэлмэх тэнгэр дүүлэн нисэх шувууд

Өндөр барилга гэрэлгүй цонх

Ядарсан алхаа аажуухан савлах гар

Унжсан харц гунисан сэтгэл..

Инээд хөөр эрч хүчийг би гудамжнаас хайна.

Бүгдийг шинээр эхлэхсэн гэвч эхнээс нь бус

Бүхий л өнгөрснийг мартахсан гэвч аз жаргалтайг нь бус...